پروردگارا
به الوهیت تو آگاهم و بر شرمساری بندگی خویش معترف که نه به قدر استطاعت تو را شناختم و نه به قدر تکلیف تو را اطاعت کردم.
با همه نشیب قدر و منزلت در برابر خداوندی تو بزرگترین دلخوشیم آنست که پروردگاری دارم در اوج عزت و بی نیازی، بی همتا و توانگر که صدای بندگان را می شنود و در همه حال نسبت به آنها بینا و دانا است پیامبرآورش را به مهربانی می شناسند و "رحمه للعالمین" می نامند، کتابی دارم آسمانی و هدایتگر که شفا و رحمت برای مؤمنان در آن است "ان القرآن هو شفاء و رحمه للمومنین" ، و امامانی دارم به پاکی و صداقت شهره، دستگیر محرومان و خیرخواه مردم و بر سریر عزت و کرامت مستدام، "یذهب عنکم الرجس و یطهرکم تطهیر"
نیک می دانم که هدف چنین خدایی، چنین رسولی و چنین پیشوایانی در محضر قرآن کریم دستگیری و هدایت است نه تحقیر و عذاب و سرزنش
آدمیان به خلق نیکو اقبال می کنند ، "انک علی خلق عظیم" وانتظارشان از حضرت دوست بخشش و رحمت است،" نطمع ان یغفر لنا خطایانا"